Bagaikan gagak dalam sangkar besi,
Sangkar yang mengikat imaji,
Hingga peraduan kelam menyelimuti,
Seakan nestapa yang tiada henti,
Merajai lorong jalan yang ku tapaki,
Hingga waktu berhambur tak terkendali,
Hati mulai berfikir??di manakah kau, insani?
Insani yang akan mengepakkan sayap kecil ini,
Ataukah kau belum terlahir, oh... Insani?
Ataukah tak pernah ada di bilik sepi,
Ataukah kau enggan tuk menemani,
Ku panjatkan nyanyian dogma dalam hati,
Hati yang penuh kenestapaan ini,
Nestapa yg ku harap akan cepat mati,
Diposting oleh
FANI ADIB ADITIASA
0 komentar:
Posting Komentar